Konfiguracja i obsługa dziennika 404
Co jest rejestrowane
Jeżeli WordPress przy budowaniu strony stwierdzi, że dla żądania nic nie ma (status 404), protokół zapisuje jeden wiersz. Znajdują się w nim: żądana ścieżka, liczba dotychczasowych wyświetleń, pierwsze i ostatnie wystąpienie oraz ostatnio widziane źródło odesłania. Na każdy adres przypada dokładnie jeden wiersz — jeżeli ten sam adres pojawi się ponownie, zwiększany jest tylko licznik i aktualizowany moment. Nie są zapisywane adres IP, identyfikator przeglądarki ani nazwa użytkownika. Do protokołu nie trafiają również: żądania do /wp-admin, /wp-login.php, /wp-cron.php, /xmlrpc.php, /wp-content, /wp-includes, /wp-trackback.php i do interfejsu REST, a do tego favicon.ico oraz apple-touch-icon, jak również wszystko, co nie przychodzi metodą GET lub HEAD. Wyświetlenia strony głównej są pomijane.
Włączanie i ustalanie przechowywania
W sekcji „Protokół 404” są dwa ustawienia. Przełącznik „Protokołuj 404” steruje rejestracją; gdy jest wyłączony, nic już nie jest zapisywane — istniejący zasób jednak zostaje. Poniżej wpisujesz przechowywanie w dniach: 0 znaczy bez ograniczeń, dozwolone są wartości do 3650. Gdy tylko zapiszesz wartość większą od 0, rejestrowane jest codzienne zlecenie porządkowania, które po raz pierwszy uruchamia się godzinę później; po ustawieniu z powrotem na 0 zostaje ono wyrejestrowane. Zaplanowany moment stoi jako wiersz statusu bezpośrednio pod polem — jeżeli widnieje tam „niezaplanowane”, przechowywanie jest nieograniczone. Porządkowanie usuwa tylko wiersze bez odpowiadającego im przekierowania.
Odczyt listy
Tabela pokazuje Adres, Trafienia (po niemiecku: „Treffer“), Pierwsze, Ostatnie i Źródło odesłania, po 50 wierszy na stronę. Za pomocą dwóch przycisków w nagłówku karty sortuje się według częstości albo według momentu: częstość pokazuje, co trwale prowadzi donikąd, a moment pokazuje, co właśnie doszło — przydatne zaraz po przeprowadzce albo po zmianie bezpośrednich odnośników. Przy źródle odesłania „bezpośrednio” oznacza, że przeglądarka żadnego nie przesłała (zakładka, ręczne wpisanie, program pocztowy). Wpis z oznaczeniem „wewnętrzne” pochodzi z własnej witryny — wtedy odnośnik we własnych zasobach prowadzi donikąd i źródło należy poprawić, zamiast tylko przekierowywać. Trzy wskaźniki u góry podają liczbę różnych adresów, sumę wszystkich wyświetleń oraz to, ile adresów nie ma jeszcze przekierowania.
Zamiana wiersza w przekierowanie
Każdy wiersz bez reguły ma przycisk „Utwórz przekierowanie”. W oknie podaje się cel — ścieżkę w rodzaju /neue-seite albo pełny adres z https:// — i wybiera typ: 301 trwałe, 302 tymczasowe, 307 tymczasowe z zachowaniem metody, 308 trwałe z zachowaniem metody albo 410, gdy strona została świadomie usunięta i nie dostaje żadnego celu. Jako notatka odnotowywane jest automatycznie, z którego wpisu protokołu pochodzi reguła i ile trafień miał on w tym momencie. Potem w wierszu widnieje oznaczenie „przekierowane”; takie wiersze zostają zachowane przy każdym porządkowaniu, aby pochodzenie pozostało możliwe do prześledzenia. Operacja jest odrzucana, gdy źródło i cel to ten sam adres, gdy dla ścieżki istnieje już reguła albo gdy łańcuch przez istniejące reguły prowadzi z powrotem do źródła.
Miejsce, porządkowanie i to, co musisz zrobić sam
Niezależnie od okresu przechowywania limit wynosi 1000 wierszy. Po jego przekroczeniu jako pierwsze wypada to, co najdłużej już nie wystąpiło — wiersze z założonym przekierowaniem nigdy. Adres i źródło odesłania są ucinane przy 190 znakach; bardzo długie adresy z ataków figurują więc na liście w skróconej postaci. Pojedyncze wiersze usuwa się przyciskiem „Usuń”, cały zasób przyciskiem „Wyczyść protokół”. Licz się z tym, że część wpisów pochodzi od programów, które przebierają adresy — dla nich przekierowanie się nie opłaca. Lista jest przydatna przede wszystkim przy adresach z dużą liczbą trafień, przy wpisach z wewnętrznym źródłem odesłania i przy wszystkim, co pojawia się na nowo krótko po zmianie. Powiadomienia nie ma: w pierwszych tygodniach po przeprowadzce zaglądaj do niej regularnie.