Ograniczanie treści i fragmentów strony
To, kto może zobaczyć który wpis, ustawia się w edytorze w polu „Dostęp”. Obszar „Uprawnienia do treści” pokazuje, co jest ustawione i co się dzieje, gdy ktoś mimo to wejdzie pod adres. Edytor to właściwa droga dla jednego wpisu; dla trzydziestu jest karta „Dostęp dla wielu wpisów naraz”, a każdy wpis sprawdzany jest osobno pod kątem tego, czy wolno ci go edytować.
Co pokazuje zablokowane wywołanie
- „Tekst komunikatu zamiast treści” — puste oznacza zdanie standardowe, które rozróżnia „niezalogowany” i „niewłaściwa rola”. Proste HTML jest dozwolone.
- „Nie znaleziono strony (404)” — dla treści, których z punktu widzenia odwiedzającego w ogóle nie powinno być.
- „Przekieruj na inny adres” — na przykład na stronę logowania albo stronę wyjaśniającą, jak uzyskać dostęp.
Usuwanie treści ograniczonych z list
Przy włączonym przełączniku wpisy, których odwiedzający nie może widzieć, znikają z archiwów, wyszukiwania i kanałów. Przy wyłączonym zostają na liście, a zablokowane jest tylko wywołanie — widać wtedy tytuł i zajawkę.
Fragmenty strony zależnie od roli
Dla fragmentów w środku tekstu są shortcode’y: jeden pokazuje objęty fragment tylko użytkownikom z jedną z wymienionych ról, a odwrotność ukrywa go przed tymi rolami. Do tego po jednym dla „tylko zalogowani” i „tylko goście” — ten ostatni to właściwe miejsce na „Zaloguj się”. Role podaje się jako slug, oddzielone przecinkami; zagnieżdżanie jest dozwolone, a shortcode’y w objętym fragmencie nadal się wykonują.
Biblioteka mediów to widok, nie ochrona
WordPress pokazuje całą bibliotekę mediów każdemu, kto może przesyłać pliki — także pliki wszystkich innych. Przełącznik „Każdy widzi tylko własne pliki” zmienia to w widoku listy i siatki oraz w wyborze mediów. Wyjątkiem są użytkownicy, którzy mogą edytować cudze wpisy, bo inaczej redaktor nie mógłby wymienić obrazka w cudzym wpisie.