Sprawdzanie, pomiar i wyłączanie rozmiarów obrazów

Co znajduje się na liście — i skąd to pochodzi

Tabela nie jest wbudowanym wykazem, lecz odzwierciedla stan instalacji: Kakapo sam pyta WordPressa o zarejestrowane rozmiary i pobiera wymiary z rozmiarów dodatkowych względnie z opcji rdzenia w Ustawienia › Media. To, co motyw albo wtyczka rejestruje kodem, znajduje się tam więc automatycznie.

Kolumna „Przycięcie” rozróżnia dwa przypadki: „proporcjonalnie” oznacza, że WordPress zmniejsza obraz i zachowuje proporcje; „stałe przycięcie” oznacza, że jest on przycinany dokładnie do tych wymiarów — jeśli zapisano wyrównanie, jest ono przy tym podane (na przykład „stałe przycięcie (lewy górny róg)”).

Kolumna „Pochodzenie” jest celowo zgrubna. Przy rozmiarach rdzenia źródło podane jest dokładnie, wszystko inne nosi nazwę „motyw lub wtyczka”. Dokładniej się nie da: WordPress przy rejestrowaniu rozmiaru nigdzie nie odnotowuje, kto go zarejestrował. Rozmiar, który został wyłączony i którego w międzyczasie nikt już nie rejestruje (typowo po zmianie motywu), mimo to pozostaje na liście — z adnotacją „obecnie niezarejestrowany”. Inaczej nie dałoby się go już nigdy włączyć.

Najpierw zmierz, potem decyduj

Dopóki pomiar nie został wykonany, w kolumnie „Zajęte” widnieje myślnik. To zamierzone: szacunkowe liczby byłyby tu bezwartościowe. Przycisk „Zmierz teraz” uruchamia przebieg przez katalog uploads. Każdy plik liczony jest ze swoim rzeczywistym rozmiarem, a przyporządkowanie do rozmiarów obrazów odbywa się przez bibliotekę mediów — tam przy każdym załączniku zapisane jest, który plik należy do którego rozmiaru. Po nazwie pliku nie dałoby się tego zrobić, ponieważ rozmiary proporcjonalne dają przy różnych proporcjach obrazu różne wymiary.

Wynik dzieli się na rozmiary pochodne, kopie zapasowe edycji obrazu (które WordPress sam przechowuje po przycięciu lub obróceniu), oryginalne pliki graficzne, pliki bez pasującego wpisu w bibliotece mediów oraz pliki, które nie są obrazami (PDF, ZIP, pliki cache innych wtyczek).

Warto znać dwa przypadki szczególne w tabeli. „korzysta wspólnie z pliku rozmiaru o tych samych wymiarach” oznacza: dwa rozmiary mają identyczne wymiary, WordPress zakłada dla nich tylko jeden plik. Taki rozmiar nie zajmuje nic własnego, wyłączenie nie daje więc tam żadnej oszczędności. A „× brak pliku” oznacza: biblioteka mediów zna ten plik, na dysku twardym już go nie ma.

Pomiar przebiega w budżecie czasu wynoszącym 20 sekund i czyta bibliotekę mediów porcjami po 200 wpisów. Jeżeli przy dużym zasobie czas nie wystarczy, wynik oznaczany jest jako niekompletny, a liczby noszą miano dolnych granic — nie są ekstrapolowane. Wystarczy wtedy zmierzyć jeszcze raz. Przy ponad 120.000 plików graficznych Kakapo pomija podział reszty na oryginały i sieroty, aby nie rozsadzić pamięci; pozostałe liczby pozostają w pełni zmierzone.

Wyłączanie: co daje, a czego nie

Wyłączenie oznacza: ten rozmiar nie będzie już tworzony. Działa to od następnego przesłania pliku oraz przy ponownym tworzeniu po edycji obrazu. Nie działa wstecz — ta wtyczka nie usuwa plików graficznych. Wszystko, co już leży w katalogu uploads, tam zostaje, ponieważ biblioteka mediów nadal się do tego odwołuje, a motyw, który mimo wszystko używa danego rozmiaru, miałby inaczej luki.

Jeśli strona zażąda później wyłączonego rozmiaru, WordPress wyda najbliższy istniejący plik, najczęściej oryginał. Strona pozostaje sprawna, ale ładuje w tym miejscu więcej bajtów. Właśnie dlatego wyłączanie opłaca się przede wszystkim przy rozmiarach, których Twoja strona i tak nigdzie nie wydaje.

Cztery rozmiary są szczególne: thumbnail, medium, medium_large i large. Sięga po nie sam WordPress — podgląd w bibliotece mediów, wybór przy wstawianiu, srcset. W tabeli noszą one adnotację „na stałe używany przez rdzeń”, a przed wyłączeniem pojawia się pytanie o potwierdzenie. Nie jest to zabronione, chodzi tylko o to, żebyś wiedział, co robisz.

Najbardziej opłacalnym kandydatem są zwykle dwa dodatkowe rozmiary rdzenia, 1536x1536 i 2048x2048: warianty 2×, a więc największe pliki pochodne w ogóle. Jeżeli witryna nie potrzebuje wydania w jakości Retina, oszczędność jest tam największa. Wszystko można w każdej chwili cofnąć — „Włącz” ponownie uruchamia dany rozmiar, począwszy od następnego przesłania pliku.

Edycja obrazu: dlaczego wyłączone rozmiary wypadają z wpisu

Jeżeli przytniesz obraz w WordPressie albo go obrócisz, rdzeń tworzy rozmiary na nowo i scala wyniki ze starymi danymi. Dla wyłączonych rozmiarów nie powstaje przy tym nic nowego — ich stary wpis przetrwałby więc i nadal wskazywałby na plik sprzed edycji. Po obrocie w tym rozmiarze nadal wychodziłby nieobrócony obraz; kto wybiera kadr, żeby coś z obrazu usunąć, miałby to dokładnie w tych rozmiarach nadal w sieci.

Dlatego po rzeczywistej edycji Kakapo usuwa wpis z danych biblioteki mediów. Ściśle ograniczone: tylko dla edytowanego załącznika i tylko wtedy, gdy plik główny naprawdę się zmienił (inna nazwa lub inne wymiary). Edycja „tylko miniatura” pozostaje nietknięta, tak samo każdy inny zapis. Także tutaj nic nie jest usuwane — stary plik zostaje i pojawia się przy następnym pomiarze pod pozycją „Bez wpisu w bibliotece mediów”.

Gdy coś wygląda inaczej, niż oczekiwano

„Stan spoczynku” nad listą: bez ważnej licencji Kakapo w ogóle nie rejestruje filtrów, wyłączone rozmiary są wtedy tworzone dalej. Lista pokazuje w tym przypadku Twoje ustawienie, a nie faktyczne działanie.

„Nie znaleziono folderu przesłanych plików”: pomiar przerywa się, podając ścieżkę zgłoszoną przez WordPressa. Najczęściej ustawienie folderu przesłanych plików już się nie zgadza albo folder nie jest czytelny dla PHP.

„Drzewa plików nie udało się odczytać w całości”: podfolder nie był czytelny albo zniknął w trakcie pomiaru. Przebieg trwa dalej, ale wynik zostaje oznaczony jako niekompletny, wraz z powodem. Odnośniki symboliczne są pomijane, aby ten sam plik nie liczył się podwójnie.

„Rozmiary na dysku, które nie są już zarejestrowane”: znajdują się tam rozmiary, do których istnieją pliki, ale których nie zgłasza już żaden motyw ani żadna wtyczka — niemal zawsze ślad po zmianie motywu. Nie są już tworzone na nowo; uporządkować musisz je w razie potrzeby sam, Kakapo ich nie rusza.